نسل Z بوتاکس را عادی می‌کند اما تأمین هزینه‌اش داستان دیگری است.
با رایج‌تر شدن درمان‌های زیبایی میان جوانان، نسل Z جذابیت بوتاکس پیشگیرانه را در برابر هزینه تکرارشونده آن می‌سنجد.
دوانا ترنر، ۳۰ ساله، قبلاً نسبت به بوتاکس تردید داشت اما با نزدیک‌شدن مراسم عروسی و تولد سی‌سالگی‌اش، تصمیم گرفت وقت بگیرد و به جمع بسیاری از جوانان بپیوندد که در سنین پایین‌تر سراغ درمان‌های زیبایی می‌روند.
ترنر درباره این درمان که آن را در سال ۲۰۲۴ آغاز کرد، می‌گوید: «می‌خواستم با احساس خوبی وارد سی‌سالگی شوم. می‌خواستم ظاهرم شاداب‌تر به نظر برسد. می‌خواستم پوستم صاف و شفاف باشد.» ترنر برآورد می‌کند که این درمان بین ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ دلار هزینه داشت؛ هزینه اولیه‌ای که با درآمد شش‌رقمی‌اش در گوگل از عهده آن برمی‌آمد.
اما چیزی که در محاسباتش لحاظ نکرده بود، هزینه حفظ نتیجه بود: او یک بار در دسامبر ۲۰۲۴ و بار دیگر در اواخر ژوئیه ۲۰۲۵، پیش از مراسم عروسی‌اش در سپتامبر، این تزریق را انجام داد.
به گفته او، ادامه این درمان‌ها سالانه تا ۲۰۰۰ دلار هزینه داشت؛ بنابراین در نهایت تصمیم گرفت تزریق بوتاکس را متوقف کند و در عوض، بر مراقبت‌های پوستی مقرون‌به‌صرفه‌تر، مانند ماسک‌های کلاژن صورت، بالم‌های پاک‌کننده و یک ضدآفتاب و مرطوب‌کننده خوب تمرکز کند. با این حال، ترنر احتمال تزریق دوباره بوتاکس در آینده را رد نکرده است. او می‌گوید: «فکر می‌کنم وقتی به ۳۵ سالگی برسم، بخواهم کمی بیشتر انجامش بدهم.» او بوتاکس را سرمایه‌گذاری ارزشمندی برای احساس خوب و بهزیستی کلی خود می‌داند.
او می‌گوید: «وقتی فقط یک بار زندگی می‌کنید، اگر ذهنتان درگیر آن چین‌وچروک، کاهش وزن یا چیزی است که واقعاً بابتش نسبت به خودتان احساس ناخوشایندی دارید، من موافقم که آدم‌ها کاری را انجام بدهند که خوشحالشان می‌کند».
ترندی گسترده‌تر
بر اساس مطالعه‌ای که در سال ۲۰۲۵ در نشریه کازمتینک درماتولوژی منتشر شد، بوتاکس یکی از پرتقاضاترین درمان‌های زیبایی در میان نسل Z بود. پژوهشگران به گرایش نسل‌های جوان‌تر به شروع زودهنگام درمان‌های پیشگیرانه، یا «پیشگیری از پیری(prejuvenation)، اشاره کرده‌اند.
خوان جی. هرناندز-آریانو، بنیان‌گذار و مدیر شرکت WealthCreate، می‌گوید هیچ اشکالی ندارد که یک فرد جوان برای بوتاکس هزینه کند. به گفته او، مسئله هزینه تکرارشونده آن است. او می‌گوید: «مشکل این است که هر سه یا چهار ماه، دوباره موعد پرداختش می‌رسد، در حالی که بیشتر مردم برای آن مثل یک خرید یک‌باره برنامه‌ریزی می‌کنند.»
هرناندز-آریانو توصیه می‌کند که در عوض، با هزینه این درمان‌ها مانند قسط خودرو برخورد شود. «هزینه هر جلسه را بر تعداد ماه‌های فاصله بین نوبت‌ها تقسیم کنید؛ این مبلغ باید پیش از نوبت بعدی از پولی که در دسترستان است کنار گذاشته شود، نه بعد از آن.» اگر این پول از منبع مشخصی، مانند افزایش حقوق یا مبلغ قسط خودرویی که پرداختش به‌زودی تمام می‌شود، تأمین نشود، باید از هرچه در پایان ماه باقی می‌ماند پرداخت شود. او می‌افزاید که بسیاری از افراد بیست‌وچندساله، در پایان ماه پول چندانی برایشان باقی نمی‌ماند.
.jpg)
