پرخوری عصبی چیست؟ علائم، درمان و تشخیص آن چگونه است؟
پرخوری عصبی، یک اختلال خوردن جدی و بالقوه تهدیدکننده حیات است. افراد مبتلا به پرخوری عصبی دچار دورههای پرخوری میشوند و این بدان معناست که احساس میکنند کنترل خود را بر خوردن از دست دادهاند.
آنها در یک وعده، مقدار زیادی غذا مصرف میکنند. این رفتار اغلب بهصورت پنهانی رخ میدهد و معمولاً پس از آن احساس گناه و شرمندگی شدید دارند. سپس تلاش میکنند به روشی ناسالم از شر غذا و کالری اضافی خلاص شوند، مانند استفراغ عمدی یا سوءمصرف ملینها. به این رفتار پاکسازی گفته میشود.
اگر به پرخوری عصبی مبتلا باشید، احتمالاً حتی زمانی که سعی میکنید به موضوعات دیگر فکر کنید، ذهن شما درگیر وزن و شکل بدنتان است. ممکن است خودتان را بهدلیل آنچه نقص در ظاهر یا شخصیت خود میدانید، بهشدت و با سختگیری قضاوت کنید. پرخوری عصبی به نحوه نگرش شما به خودتان مربوط است نه فقط به غذا. غلبه بر آن میتواند دشوار باشد و این اختلال میتواند خطرناک باشد.
مهم است به یاد داشته باشید که اختلال خوردن چیزی نیست که فرد آن را انتخاب کند. پرخوری عصبی یک بیماری پیچیده است که بر نحوه عملکرد مغز و تصمیمگیری شما تأثیر میگذارد. با این حال، درمان مؤثر میتواند به شما کمک کند احساس بهتری نسبت به خودتان داشته باشید، سالمتر غذا بخورید و عوارض جدی را معکوس کنید.
علائم پرخوری عصبی چیست؟
علائم پرخوری عصبی ممکن است شامل موارد زیر باشد:
- زندگی با ترس از افزایش وزن و تلاش برای کاهش وزن از راههای ناسالم
- خوردن مکرر مقادیر غیرعادی زیاد غذا در یک وعده
- احساس از دست دادن کنترل هنگام پرخوری؛ ممکن است احساس کنید نمیتوانید خوردن را متوقف کنید یا نمیتوانید آنچه میخورید را کنترل کنید.
- استفراغ عمدی یا ورزش افراطی پس از پرخوری برای جلوگیری از افزایش وزن
- استفاده از داروهای ادرارآور (که به آنها قرصهای آب یا دیورتیک گفته میشود)، یا ملینها یا تنقیه برای دفع مدفوع، در زمانی که به آنها نیازی نیست.
- روزه گرفتن، محدود کردن کالری یا پرهیز از خوردن برخی غذاها بین دورههای پرخوری
- استفاده از مکملهای غذایی یا محصولات گیاهی برای کاهش وزن. این محصولات میتوانند خطرناک باشند.
- نارضایتی شدید از شکل بدن و وزن خود
- وابسته کردن احساس ارزشمندی و حال روحی خود به شکل بدن و وزن
- داشتن نوسانات خلقی شدید
افراد مبتلا به پرخوری عصبی ممکن است از روشهای متفاوتی برای پاکسازی استفاده کنند. شدت پرخوری عصبی به تعداد دفعات پاکسازی در هفته و مشکلاتی که در نتیجه آن ایجاد میشود بستگی دارد.
چه زمانی برای پرخوری عصبی باید به پزشک مراجعه کرد؟
اگر هر یک از علائم پرخوری عصبی را دارید، فوراً به دنبال کمک پزشکی باشید. در صورت عدم درمان، پرخوری عصبی میتواند بهشدت بر سلامت جسمی و روانی شما تأثیر بگذارد.
درباره علائم و احساسات خود با پزشک مراقبتهای اولیه یا یک متخصص سلامت روان صحبت کنید. اگر درباره شروع درمان تردید دارید، با فردی درباره آنچه تجربه میکنید صحبت کنید. این فرد میتواند یک دوست یا یکی از اعضای خانواده، یک معلم، یک رهبر مذهبی یا فردی باشد که به او اعتماد دارید. او میتواند به شما کمک کند اولین گامها را برای دریافت کمک برداریدو
کمک به فردی که علائم پرخوری عصبی دارد! چگونه؟
اگر فکر میکنید یکی از عزیزانتان ممکن است علائم پرخوری عصبی داشته باشد، بهطور باز و صادقانه نگرانیهای خود را با او در میان بگذارید. شما نمیتوانید کسی را مجبور به دریافت کمک کنید، اما میتوانید او را تشویق و حمایت کنید. همچنین میتوانید به یافتن یک پزشک یا متخصص سلامت روان کمک کنید، برای او وقت ملاقات بگیرید و حتی پیشنهاد دهید در جلسه همراهش باشید.
افراد مبتلا به پرخوری عصبی میتوانند در هر وزنی باشند؛ برای مثال ممکن است وزن طبیعی یا اضافهوزن داشته باشند. به همین دلیل، تنها با نگاه کردن به ظاهر یا اندازه بدن فرد نمیتوان تشخیص داد که او پرخوری عصبی دارد.
نشانههایی از پرخوری عصبی که خانواده و دوستان ممکن است متوجه شوند عبارتاند از:
- نگرانی دائمی درباره غذا خوردن یا اضافهوزن داشتن
- داشتن تصویر بدنی تحریفشده یا منفی، یا هر دو
- خوردن مقادیر غیرعادی زیاد غذا بهطور مکرر در یک وعده
- پیروی از رژیم سختگیرانه یا روزه گرفتن پس از پرخوری
- داشتن رفلاکس اسید معده، دشواری در دفع مدفوع و سایر مشکلات گوارشی
- نخواستن غذا خوردن در جمع یا در حضور دیگران
- رفتن به دستشویی بلافاصله پس از غذا خوردن یا در طول وعده غذایی، یا ماندن طولانیمدت در آنجا
- ورزش کردن بیش از حد
- داشتن زخمها، جای زخم یا پینه روی بند انگشتان یا دستها
- آسیبدیدگی دندانها و لثهها
- تغییرات وزنی (کاهش و افزایش مکرر وزن)
- تورم دستها و پاها، و همچنین گونهها و ناحیه فک
علل پرخوری عصبی چیست؟
علت دقیق پرخوری عصبی مشخص نیست. ژنها ممکن است در بروز پرخوری عصبی و سایر اختلالات خوردن نقش داشته باشند. سلامت عاطفی و سابقه خانوادگی نیز میتوانند نقش داشته باشند. همچنین فشارهای اجتماعی برای لاغر بودن ممکن است مؤثر باشند.
عوامل خطر پرخوری عصبی چیست؟
زنان بیش از مردان در معرض ابتلا به پرخوری عصبی هستند. پرخوری عصبی اغلب در اواخر نوجوانی یا اوایل بزرگسالی آغاز میشود.
عواملی که خطر ابتلا به پرخوری عصبی را افزایش میدهند عبارتاند از:
- سابقه خانوادگی و ژنتیک: داشتن سابقه خانوادگی مشکلات مربوط به خوردن و کنترل وزن میتواند خطر ابتلا به اختلال خوردن را افزایش دهد. افرادی که خویشاوند درجه یک خواهر یا برادر، والدین یا فرزند دارند که مبتلا به اختلال خوردن تشخیص داده شدهاند، ممکن است بیشتر در معرض ابتلا باشند. این موضوع نشاندهنده یک پیوند ژنتیکی احتمالی است.
- مشکلات سلامت روان و عاطفی: مشکلات سلامت روان و هیجانی، مانند افسردگی، اضطراب یا سوءمصرف مواد، ارتباط نزدیکی با اختلالات خوردن دارند. افراد مبتلا به پرخوری عصبی ممکن است نسبت به خود احساس بدی داشته باشند، بهویژه اگر درباره وزن یا شکل بدنشان مورد تمسخر یا زورگویی قرار گرفته باشند. در برخی موارد، رویدادهای ناراحتکننده و عواملی که موجب پریشانی عاطفی میشوند نیز میتوانند نقش داشته باشند، مانند بدرفتاری در دوران کودکی.
- رژیم گرفتن: افرادی که رژیم میگیرند بیشتر در معرض ابتلا به اختلالات خوردن هستند. بسیاری از افراد مبتلا به پرخوری عصبی بین دورههای پرخوری، کالری دریافتی خود را بهشدت محدود میکنند. این کار ممکن است باعث شود دوباره دچار پرخوری شوند و سپس اقدام به پاکسازی کنند. سایر محرکهای پرخوری میتواند شامل استرس، هیجانات شدید، داشتن تصویر بدنی تحریفشده یا منفی و احساس بیحوصلگی باشد.
عوارض پرخوری عصبی چیست؟
پرخوری عصبی میتواند عوارض جدی و حتی تهدیدکننده حیات ایجاد کند، از جمله:
- احساس بیارزشی، ناامیدی یا حتی افکار خودکشی
- مشکلات در برقراری ارتباط با دیگران یا انزوای اجتماعی
- سوءتغذیه
- ننوشیدن مایعات کافی که میتواند به مشکلات جدی پزشکی مانند نارسایی کلیه منجر شود.
- مشکلات قلبی، مانند ضربان نامنظم قلب یا نارسایی قلبی
- پوسیدگی شدید دندان و بیماری لثه
- قطع قاعدگی یا نامنظم بودن دورههای قاعدگی
- مشکلات گوارشی، از جمله پارگی در لولهای که غذا را حمل میکند (مری)، یا ایجاد سوراخ در معده یا روده کوچک. همچنین ممکن است پرولاپس رکتوم رخ دهد؛ وضعیتی که در آن بخشی از روده بزرگ از طریق مقعد به بیرون لغزش میکند.
اختلالاتی که اغلب همراه با پرخوری عصبی دیده میشوند شامل اضطراب، افسردگی، اختلالات شخصیت یا اختلال دوقطبی، و سوءمصرف الکل یا مواد مخدر هستند. خودآسیبرسانی، افکار خودکشی یا اقدام به خودکشی نیز ممکن است رخ دهد.
پیشگیری پرخوری عصبی به چه شکلی است؟
اگرچه راه قطعی برای پیشگیری از پرخوری عصبی وجود ندارد، اما میتوانید پیش از بدتر شدن وضعیت، فرد را به سمت رفتارهای سالمتر یا درمان حرفهای هدایت کنید. راههای کمک عبارتاند از:
- ترویج و حمایت از تصویر بدنی سالم در فرزندانتان، بدون توجه به اندازه یا شکل بدن آنها. به آنها کمک کنید در جنبههای مختلف شخصیت خود نه فقط ظاهرشان اعتمادبهنفس پیدا کنند.
- داشتن وعدههای غذایی خانوادگی منظم و لذتبخش
- صحبت نکردن درباره وزن یا شکل بدن در خانه
- دلسرد کردن از رژیم گرفتن، بهویژه زمانی که با رفتارهای ناسالم کنترل وزن همراه است، مانند روزه گرفتن، برچسبزدن به غذاها بهعنوان «خوب» یا «بد»، استفاده از مکملهای کاهش وزن یا ملینها، یا استفراغ
- مشورت با پزشک مراقبتهای اولیه برای بررسی نشانههای اولیه مشکلات خوردن
- اگر متوجه شدید یکی از عزیزان یا دوستانتان مشکلاتی با غذا دارد که ممکن است به اختلال خوردن منجر شود یا نشانهای از آن باشد، در نظر بگیرید که درباره این موضوع با او صحبت کنید و بپرسید چگونه میتوانید کمک کنید. در این گفتوگو حمایتگر باشید.
تشخیص پرخوری عصبی چگونه است؟
برای تشخیص پرخوری عصبی، متخصص مراقبتهای سلامت شما اقدامات زیر را انجام میدهد:
- درباره عادات غذایی، روشهای کاهش وزن و علائم جسمی با شما گفتوگو میکند.
- معاینه فیزیکی انجام میدهد.
- درخواست آزمایش خون و ادرار میدهد.
- نوار قلب (ECG) یا آزمایشهای دیگر برای بررسی مشکلات قلبی درخواست میکند.
- ارزیابی سلامت روان انجام میدهد، از جمله گفتوگو درباره احساس شما نسبت به بدن و وزنتان
متخصص مراقبتهای سلامت ممکن است آزمایشهای بیشتری نیز درخواست کند تا تشخیص را دقیقتر کند، علل پزشکی تغییرات وزن را رد کند و عوارض مرتبط احتمالی را بررسی نماید.
تشخیص پرخوری عصبی معمولاً شامل دورههای پرخوری و پاکسازی دستکم یکبار در هفته به مدت سه ماه است. با این حال، هرگونه رفتار پرخوری و پاکسازی حتی اگر کمتر رخ دهد میتواند خطرناک باشد و نیاز به درمان دارد. هرچه این دورهها بیشتر تکرار شوند، شدت پرخوری عصبی بیشتر است.
درمان پرخوری عصبی چیست؟
زمانی که به پرخوری عصبی مبتلا هستید، ممکن است به یک یا چند نوع درمان نیاز داشته باشید. درمان شامل روشهای درمانی اثباتشده و داروهایی است که میتوانند به بهبودی شما کمک کنند. درمان معمولاً بهصورت یک رویکرد تیمی انجام میشود که شامل شما، خانوادهتان، پزشک مراقبتهای اولیه، یک متخصص سلامت روان و گاهی یک متخصص تغذیه آشنا با درمان اختلالات خوردن است.
در ادامه، گزینههای درمان پرخوری عصبی توضیح داده شده است:
1) صحبت درمانی
صحبت درمانی که با نام رواندرمانی نیز شناخته میشود، شامل گفتوگو با یک متخصص سلامت روان درباره پرخوری عصبی و مسائل مرتبط با آن است. مطالعات نشان میدهند که این انواع گفتاردرمانی میتوانند علائم پرخوری عصبی را کاهش دهند:
- درمان شناختی رفتاری تقویتشده که با نام CBT-Eنیز شناخته میشود و به نوجوانان و بزرگسالان مبتلا به پرخوری عصبی کمک میکند الگوهای تغذیه سالم ایجاد کنند و باورها و رفتارهای ناسالم و منفی را با باورها و رفتارهای سالم و مثبت جایگزین کنند.
- درمان مبتنی بر خانواده یا FBTکه به والدین کودکان و نوجوانان مبتلا به پرخوری عصبی کمک میکند بیاموزند چگونه با رفتارهای ناسالم غذایی برخورد کنند و به فرزندشان کمک کنند دوباره کنترل آنچه میخورد را به دست آورد.
- درمان رفتاری دیالکتیکی که به افراد کمک میکند پریشانی را بهتر تحمل کنند، از نظر هیجانی متعادلتر شوند، ذهنآگاهتر باشند و روابط بهتری با دیگران برقرار کنند.
از متخصص سلامت روان خود بپرسید که کدام نوع درمان استفاده خواهد شد و این درمان چگونه به بهبود پرخوری عصبی کمک میکند.
2) داروها
برخی داروهای ضدافسردگی میتوانند علائم پرخوری عصبی را کاهش دهند. تنها داروی ضدافسردگی که سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) بهطور اختصاصی برای درمان پرخوری عصبی تأیید کرده است، فلوکستین (Prozac)است. این دارو از دسته مهارکنندههای انتخابی بازجذب سروتونین است. این دارو میتواند به کاهش علائم پرخوری عصبی کمک کند، حتی اگر فرد مبتلا به افسردگی نباشد. این دارو زمانی مؤثرتر است که همراه با رواندرمانی استفاده شود.
3) آموزش تغذیه
متخصصان تغذیهای که آموزش ویژه در درمان اختلالات خوردن دیدهاند میتوانند کمککننده باشند. آنها میتوانند برنامه غذایی طراحی کنند تا به شما کمک کند سالمتر غذا بخورید، احساس گرسنگی شدید یا ولع زیاد را مدیریت کنید و تغذیه مناسب دریافت کنید. غذا خوردن منظم و محدود نکردن مقدار یا نوع غذا برای غلبه بر پرخوری عصبی اهمیت دارد.
4) بستری در بیمارستان
معمولاً پرخوری عصبی را میتوان خارج از بیمارستان درمان کرد. اما اگر علائم شدید باشد و عوارض جدی سلامتی ایجاد شده باشد، ممکن است نیاز به درمان در بیمارستان داشته باشید. برخی برنامههای درمان اختلالات خوردن، درمان روزانه را بهجای بستری کامل در بیمارستان ارائه میدهند.
چالشهای درمان در پرخوری عصبی چیست؟
اگرچه بیشتر افراد مبتلا به پرخوری عصبی بهبود مییابند، برخی متوجه میشوند که علائم بهطور کامل از بین نمیروند. دورههای پرخوری و پاکسازی ممکن است طی سالها بهصورت دورهای بازگردند. برای مثال، برخی افراد هنگام تجربه استرس شدید دوباره دچار پرخوری و پاکسازی میشوند.
اگر دوباره وارد چرخه پرخوری ـ پاکسازی شدید، کمک بگیرید. جلسات پیگیری با پزشک مراقبتهای اولیه، متخصص تغذیه یا متخصص سلامت روان میتواند پیش از آنکه اختلال خوردن دوباره از کنترل خارج شود، کمککننده باشد. یادگیری روشهای مثبت مقابله، یافتن راههای سالم برای برقراری ارتباط با دیگران و مدیریت استرس میتواند به پیشگیری از بازگشت مشکل کمک کند. اگر در گذشته دچار اختلال خوردن بودهاید و متوجه بازگشت علائم شدهاید، فوراً از تیم درمانی خود کمک بگیرید.
سبک زندگی و مراقبتهای خانگی
علاوه بر درمان حرفهای، از این توصیههای خودمراقبتی استفاده کنید:
- از برنامه درمانی خود پیروی کنید. جلسات درمانی را حذف نکنید. همچنین سعی کنید برنامههایی را که شما و درمانگرتان برای فاصله بین جلسات تعیین کردهاید اجرا کنید، حتی اگر برایتان ناراحتکننده باشند.
- درباره پرخوری عصبی بیشتر بیاموزید. آگاهی بیشتر درباره وضعیتتان میتواند به پایبندی شما به برنامه درمان کمک کند.
- تغذیه مناسب داشته باشید. اگر بهخوبی غذا نمیخورید یا زیاد پاکسازی میکنید، احتمالاً بدن شما همه مواد مغذی مورد نیاز را دریافت نمیکند. با پزشک یا متخصص تغذیه درباره نیاز به مکملهای ویتامینی و معدنی مشورت کنید. با این حال، باید تلاش کنید بیشتر ویتامینها و مواد معدنی را از طریق غذا دریافت کنید.
- در ارتباط بمانید. از اعضای خانواده و دوستان دلسوزی که میخواهند شما سالم شوید فاصله نگیرید. بدانید که آنها خیر و صلاح شما را میخواهند. حضور افراد حمایتگر در زندگی برای سلامت شما مفید است.
- با خودتان مهربان باشید. سعی کنید خودتان را زیاد وزن نکنید یا مدام در آینه خود را بررسی نکنید. این رفتارها ممکن است تمایل شما به ادامه عادتهای ناسالم را تقویت کنند.
- درباره ورزش محتاط باشید. با پزشک خود درباره نوع فعالیت بدنی مناسب برای شما صحبت کنید، بهویژه اگر پس از پرخوری برای سوزاندن کالری زیاد ورزش میکنید.
طب جایگزین و پرخوری عصبی
افراد مبتلا به اختلالات خوردن در معرض خطر سوءمصرف مکملهای غذایی و محصولات گیاهی هستند که با هدف کاهش اشتها یا کمک به کاهش وزن طراحی شدهاند. مکملها یا گیاهان کاهش وزن میتوانند عوارض جانبی جدی داشته باشند و هنگام مصرف همزمان با سایر داروها حتی خطرناکتر باشند.
برای ورود مکملهای کاهش وزن و سایر مکملهای غذایی به بازار، تأییدیه سازمان غذا و دارو (FDA) الزامی نیست. همچنین «طبیعی» بودن همیشه به معنای «ایمن» بودن نیست. اگر از مکملهای غذایی یا محصولات گیاهی استفاده میکنید، درباره خطرات آنها با پزشک مراقبتهای اولیه خود صحبت کنید.
کنار آمدن و حمایت
ممکن است زمانی که رسانهها، مربیان، خانواده و حتی دوستان یا همسالان شما پیامهای متناقضی میدهند، کنار آمدن با پرخوری عصبی دشوار باشد. چگونه میتوان با بیماریای که میتواند مرگبار باشد کنار آمد، در حالی که همزمان پیامهایی دریافت میکنید که لاغر بودن نشانه موفقیت است؟
اطمینان حاصل کنید که:
- به خود یادآوری کنید وزن سالم برای بدن شما چیست.
- رژیم نگیرید و وعدههای غذایی را حذف نکنید، زیرا این کار میتواند باعث پرخوری شود.
- جلسات درمانی را از دست ندهید.
- به وبسایتهایی که از اختلالات خوردن حمایت یا آنها را تمجید میکنند مراجعه نکنید.
- با تیم درمانی خود همکاری کنید تا موقعیتهایی را که موجب افکار یا رفتارهای مرتبط با پرخوری عصبی میشوند شناسایی کنید و برای مواجهه با آنها برنامهریزی کنید.
- برای مقابله با دشواریهای ناشی از بازگشت علائم، برنامه داشته باشید.
- الگوهای مثبت پیدا کنید که باعث شوند احساس بهتری نسبت به خود داشته باشید.
- فعالیتها و سرگرمیهایی بیابید که از آنها لذت میبرید تا ذهنتان را از افکار پرخوری و پاکسازی منحرف کند.
- با بخشیدن خود، تمرکز بر نکات مثبت و پذیرش و ارزشگذاری خودتان، احساس بهتری نسبت به خود پیدا کنید.
اگر به پرخوری عصبی مبتلا هستید، شما و خانوادهتان ممکن است گروههای حمایتی را منبعی برای دلگرمی، امید و توصیههای عملی برای کنار آمدن با این وضعیت بدانید. اعضای این گروهها میتوانند شرایط شما را درک کنند، زیرا خودشان تجربه مشابهی داشتهاند. از متخصص مراقبتهای سلامت خود بپرسید که آیا در منطقه شما چنین گروهی وجود دارد یا خیر.
توصیههای مقابلهای برای والدینِ کودک مبتلا به پرخوری عصبی
اگر والد کودکی مبتلا به پرخوری عصبی هستید، ممکن است خود را بابت اختلال خوردن فرزندتان سرزنش کنید. اما اختلالات خوردن علل متعددی دارند و مشخص شده است که والدین سبب ایجاد این اختلالات نمیشوند. با این حال، والدین نقش بسیار مهمی در کمک به بهبودی فرزندشان از این بیماریها دارند.
پیشنهادهای زیر میتواند کمککننده باشد:
- اطمینان حاصل کنید که فرزندتان درمان دریافت میکند. در برنامه درمانی مشارکت داشته باشید تا بدانید چگونه میتوانید بهترین حمایت را از او انجام دهید.
- گوش دهید. شنوندهای فعال باشید. فضایی امن و بدون قضاوت برای فرزندتان فراهم کنید تا بتواند صحبت کند و احساسات خود را بیان کند.
- وعدههای غذایی خانوادگی منظم تنظیم کنید. غذا خوردن در زمانهای مشخص و منظم برای کاهش پرخوری اهمیت دارد.
- نگرانیهای خود را با نوجوانتان در میان بگذارید. سرزنش نکنید. اختلال خوردن یک انتخاب یا رفتاری عمدی از سوی فرزند شما نیست. این یک بیماری پیچیده است که بر مغز او و نحوه تصمیمگیریاش تأثیر میگذارد.
به یاد داشته باشید که اختلالات خوردن کل خانواده را تحت تأثیر قرار میدهند. شما نیز باید از خودتان مراقبت کنید. اگر احساس میکنید بهخوبی از عهده کنار آمدن با پرخوری عصبیی فرزندتان برنمیآیید، مشاوره حرفهای میتواند کمککننده باشد. همچنین میتوانید از پزشک مراقبتهای اولیه فرزندتان درباره گروههای حمایتی ویژه والدین کودکان مبتلا به اختلالات خوردن سؤال کنید.
آماده شدن برای وقت ملاقات
اطلاعات زیر به شما کمک میکند برای ویزیت آماده شوید و بدانید از تیم درمانی خود چه انتظاری داشته باشید. در صورت امکان، از یکی از اعضای خانواده یا دوستان بخواهید همراه شما بیاید تا به شما کمک کند نکات مهم را به خاطر بسپارید و تصویر کاملتری از وضعیت ارائه دهد.
پیش از مراجعه، فهرستی تهیه کنید از:
- علائم خود، حتی آنهایی که به نظر نمیرسد به دلیل مراجعه مرتبط باشند.
- اطلاعات شخصی مهم، از جمله هرگونه استرس عمده یا تغییرات اخیر در زندگی
- تمام داروهایی که مصرف میکنید، از جمله داروهای بدون نسخه، ویتامینها، محصولات گیاهی یا سایر مکملها، به همراه دوز مصرفی آنها
- پرسشهایی که میخواهید از متخصص مراقبتهای سلامت بپرسید تا بتوانید از زمان ملاقات بیشترین استفاده را ببرید.
- برخی پرسشهایی که میتوانید از پزشک مراقبتهای اولیه یا متخصص سلامت روان بپرسید عبارتاند از:
- به چه نوع آزمایشهایی نیاز دارم؟ آیا لازم است برای این آزمایشها آمادگی خاصی داشته باشم؟
- چه درمانهایی را توصیه میکنید؟
- آیا جایگزین ژنریک (عمومی) برای دارویی که برای من تجویز میکنید وجود دارد؟
- درمان چه تأثیری بر وزن من خواهد داشت؟
- آیا بروشور یا مطالب چاپی دیگری وجود دارد که بتوانم دریافت کنم؟ چه وبسایتهایی را توصیه میکنید؟
در طول ویزیت، در پرسیدن سایر پرسشها تردید نکنید.
آنچه باید از پزشک خود برای درمان پرخوری عصبی انتظار داشته باشید!؟
پزشک مراقبتهای اولیه یا متخصص سلامت روان احتمالاً پرسشهایی از این قبیل مطرح خواهد کرد:
- چه مدت است که درباره وزن خود نگران هستید؟
- آیا اغلب به غذا فکر میکنید؟
- آیا گاهی بهطور پنهانی غذا میخورید؟
- آیا تاکنون به دلیل احساس سیری زیاد، استفراغ کردهاید؟
- آیا تاکنون داروهایی برای کاهش وزن مصرف کردهاید؟
- آیا ورزش میکنید؟ اگر بله، هر چند وقت یکبار؟
- آیا راههای دیگری برای کاهش وزن پیدا کردهاید؟
- آیا علائم جسمی خاصی دارید؟
- آیا در میان اعضای خانوادهتان کسی علائم مشکلات خوردن داشته یا تشخیص اختلال خوردن دریافت کرده است؟
متخصص مراقبتهای سلامت بر اساس پاسخها، علائم و نیازهای شما پرسشهای بیشتری مطرح خواهد کرد. آمادگی قبلی و پیشبینی پرسشها به شما کمک میکند از زمان ویزیت خود بیشترین بهره را ببرید.
مطالب این سایت صرفاً جهت اطلاعرسانی است و نباید به عنوان جایگزینی برای تشخیص، تجویز یا درمان پزشکی در نظر گرفته شود. برای مشکلات پزشکی، حتماً با پزشک متخصص مشورت کنید.
.jpg "پرخوری عصبی چیست؟ علائم، درمان و تشخیص آن چگونه است؟")
